Psikoterapinin içinde, bir fenomen olarak hipnozu ilk kez 18. yüzyılda Franz Anton Mesmer, psikosomatik hastalıklar tedavisinde tamamlayıcı yöntem olarak kullandı.

Janet 1907 yılında hafızanın bölümlerden oluştuğunu, bilgilerin bilinç dışına değişmeden saklandığını ve hipnozla bu bilgilere ulaşılabileceğini ileri süren bilinçdışı modelini ortaya attı.
 

II. dünya savaşı sırasında ordudaki psikiyatristler 'travmatik nevroz' adı verilen hastalığın tedavisinde hipnozu yardımcı bir teknik olarak kullandılar.

Sonrasında 1950'li yıllarda Stanford Hipnotik Yatkınlık Skalası'nın geliştrilmesi ile, hipnotik fenomenler laboratuvarda incelenmeye başlandı.
 

1950'li yılların ortasında Amerikan Tıp Birliği ve Amerikan Psikiyatri Birliği Hipnozu Resmi bir tedavi yöntemi olarak kabul etti.